Precies een maand geleden...

... wat vliegt de tijd, Tamika is al 4 weken oud!

Kraamweek

Het zit er weer op. De eerste kraamweek. De kraamverzorgsters (ik had er maar liefst twee!) waren vandaag voor het laatst en wat ga ik ze missen. Het was een drukke week; de oudste kinderen waren behoorlijk ziek, toen baby Tamika en ik na drie dagen ziekenhuis thuis kwamen. Oor- en keelontsteking heerste er. Tamika bleef intussen rustig. Maar men vond haar een beetje tè rustig, ze moest toch maar even naar het ziekenhuis. Na een nacht observatie, bloed- en urineonderzoek mocht ze gelukkig weer naar huis. Hopelijk kan het grote genieten nu dan toch écht beginnen! 

Broer Joaquin kwam zijn zusje een dikke kus brengen. Helaas was ik nét te laat met fotograferen! Maar die lieve blik in zijn ogen, daar smelt je toch bij weg?! 

P.S. Bedankt voor jullie lieve reacties en felicitaties!

Geen gewone maandag

We maakten vanochtend vroeg nl. een trip naar Noord-Holland om de trouwerij van m'n zwager en schoonzusje bij te wonen. Dat noem ik nou een goed begin van de week. Een keer wat anders dan een normale werkdag.

Party is over

Wat is de week voorbij gevlogen! Mijn lief en puberdochter zijn jarig geweest en dat hebben we uitgebreid met familie en vrienden gevierd. Daardoor was Sint's pakjesavond er één zonder pakjes deze keer. Maar omdat we tegenwoordig een kostganger in huis hebben (mijn nicht blijft de hele maand bij ons) was het toch een gezellig familie-avondje.

En vandaag werden we wakker in een witte wereld. Prachtig, zoveel sneeuw! Ik hou ervan. Ik heb m'n ochtendwandeling er al op zitten. 

En nu ga ik even de schade inhalen in blogland...

Weer aan het smullen!

Ik ga nog even door met lekker eten, want ik kreeg vanochtend op het werk Turkse cocoskoekjes van mijn lieve collega-vriendinnetje. Wat een mazzel dat ze teveel heeft gebakken van het weekend! Oh, hier  word ik zo blij van; thuiskomen van het werk, de nieuwste Ikea Family Live op de deurmat vinden, wat lekkers bij de thee, beentjes omhoog en genieten maar! 

Pluk de dag

Je leest het vaker hier in blogland: Count Your Blessings. Ik denk dan natuurlijk aan mijn eigen zegeningen als ik dit soort mooie stukjes lees en probeer er dan nog meer van te genieten dan ik al doe. Mijn gezin is m'n alles en oh, wat ben ik bang om dit kwijt te raken. Want dat het leven hard is, daar weet ik best veel van. Maar vandaag besefte ik het maar weer al te goed. Totaal onverwacht krijg ik slecht nieuws te horen over een collega. Zo sta ik vlak voor het weekend nog met die collega te kletsen en na het weekend ligt ze 'zomaar' in een coma. Hoe kan dat nou? We snappen er niks van. En voor we beseffen wat er met haar aan de hand is, blaast ze haar laatste adem uit. Veel te vroeg. Zo oneerlijk.
... Ik tel direct mijn zegeningen...

Het deed ons erg goed om al jullie lieve reacties op de vorige post te lezen.
Werkelijk hartverwarmend.
Ontzettend bedankt!!